#okuduklarım7: Aynı Yıldızın Altında/John Green

Güneş ve Ay...
Aslında onlarda birer yıldızdır.
Fakat çıplak gözle baktığımızda daire şeklinde görebildiğimiz cisimleri, yıldız olarak adlandırırız.
Güneş en büyük yıldızdır.
Ay enerjisini Güneşten alır ve Yıldızlarda enerjisini Aydan alır.

Peki ya insanlar yaşama enerjisini nereden alır?
Belki de bu enerji, mutlak bir aşkta gizlidir...


''Yıldızların hastalık ile sağlık, ölüm ile yaşam arasına çektiği ince çizgide gidip gelen iki gencin, sayılı günlerinde sonsuzluğu bulma hikayesi...''

ARKA KAPAK BİLGİSİ

On altı yaşındaki kanser hastası Hazel Grace'in birkaç yıl daha yaşamasını garanti eden tıp mucizesine rağmen hastalığı ölümcüldür ve konulan teşhisle birlikte yıldızlar, öyküsünün son bölümünü çoktan kaleme almıştır.

Fakat Augustus Waters isimli yakışıklı bir sürpriz karakter, Kanserli Çocuklar İçin Destek Grubunda boy gösterince Hazelın hayatı bambaşka bir yöne sapar ve bu zeki çocuğun çekimine karşı koyamayan kızın öyküsü yeniden yazılır...

Alında bu arka kapak yazısı benim hiç hoşuma gitmedi. Çünkü kitapta yaşanacak olayların neredeyse tümü burada anlatılmış. Bence kitabın tüm büyüsü, bu yazıyla uçup gitmiş. Ne yazık ki ben ilk 150 sayfada bundan dolayı kitaba ısınamadım. 

Fakat okudukça artık bir şeyler beni kendine çekmeye başladı. Olaylar akıcı bir hal aldı ve kitap bir çırpıda okunup bitiverdi. Hazel ve Augustus'un mücadele verici yaşamına dahil olunca; ister istemez bazen kahkaha atıp bazense sulu göze bağlayıp hüngür hüngür ağlayan biri olup çıkıyorsunuz.

Bu çok sevilen kitabı okumakta biraz gecikmiş olabilirim. Belki sizde hala okumamışsınızdır. O zaman yapılacak tek şey, bu kitabı hemen edinip okumaya başlamak olacak...

Peki dediğinizi duyar gibiyim ;)

Yayın: +Pegasus Yayınları 

Sayfa: 320

Bu kitabı okumak işte böyle bir şey...

Bu arada kitabın geçtiğimiz ay filmi vizyona girdi. 

Filmi de çok sevilmiş, okuduğum yorumlara bakarsak...

Umarım filmini de izlerim <3

Kitabı hala okumadıysanız alıp okuyun :)

Sonraki kitaplarda buluşmak dileğiyle...

Sevgiyle kalın.

Bunlarda film afişleri... :)

#okuduklarım5: Papatya Kokulu Hikayeler/Ender Haluk Derince

     Bazen mutluluk; küçük bir çikolatadır. Bazen bir demet çiçek. Bazen yağmurdan sonra duyulan toprak kokusudur. Bazen kulağa hoş gelen bir müzik. Bazense sadece bir kitaptır mutluluk. Huzura kavuştuğumuz, mutlu hissettiğimiz zamanlardan biridir; kitaplarla bir arada olduğumuz anlar...

     Neden insan kitap okudukça mutluluk saçar etrafına? Daha çok bilgi edindiğinden mi? Yoksa hoşça vakit geçirdiğinden mi? Peki okuduğumuz her kitaptan bir şeyler öğrenir miyiz? Emin değilim. Her kitapta bilgi edindiğimiz konusunda biraz tereddütlüyüm. Ben bilgi öğrenmek adına okumuyorum çoğu zaman kitaplarımı... Hoşça vakit geçirmek, dünyadaki sorunlardan ve sıkıntılardan uzaklaşmak için kitaplara sığınıyorum. Hatta bazen sırf kitap okumak için yaratılmışım diyorum kendi kendime :) Ama ne yapayım? Kendimle baş başa kaldığım, kimseyle konuşmadan farklı insanlar tanıdığım, türlü türlü maceralara atıldığım tek zaman, kitap okuduğum zamanlar oluyor genelde...
   
     Bu kez okuduğum kitabımda iki şeyi de aynı anda yaşadım. Hem bilgi edindim, hem de hoşça vakit geçirdim. Böyle hissettiğim ikinci kitabım oluyor bu. Menekşe Kokulu Hikayelerden sonra Papatya Kokulu Hikayeler...
Daha önce de söylemişimdir. Bu iki kitap da kokusuyla insanı gerçekten büyülüyor. Huzur veriyor insana ve okumak için daha bir can atıyorsunuz. Ama alerjiniz varsa sizin için pek de öyle olacağını sanmıyorum. Belki kitabın yanına bile yaklaşmak istemeyeceksiniz. AMAN DİKKAT DİYORUM!  Alerjisi olanlara duyurulur... :)

     Kitabın içeriğine gelecek olursak; tam 53 adet hikayeden oluşuyor. Kısa hikayeler olmasına karşın, çok da düşündürücüler. Hikayeleri okuduktan sonra çoğu kez düşündüm ben. Bazı yazıların altını da çizdim, yıldız koydum, işaretledim. :) Çok severek okudum bu kitabı da. Siz de severek ve sıkılmadan okursunuz sanıyorum. Vakit kaybetmeden alın, alamasanız da bulup buluşturun okuyun! Bundan sonraki kitaplarda da buluşmak dileğiyle.
Sevgiyle kalın...

#okuduklarım4: Köpek Düşleri/Markus Zusak

''Sorgu'' deyince aklınıza ilk gelen hapishaneler falan olmamalı... İlla kötü bir şey yaptığında, insanın başkası tarafından sorgulanması gerekli değil ya. Bazen hatalarını kendi bulmalı insan. Sonra iyice bir sorgulamalı. Ben kimim? Ne yapıyorum? Niçin yaşıyorum? İyi biri miyim, kötü biri mi? Bunlar gibi daha birçok soru türetilebilinir de.

Kahramanımız Cameron için arka kapakta yazılanları okuduğumda acaba nasıl biri deyip onu hemen tanımak istemiştim. Okudum ve onu çok iyi tanıdığımı da düşünüyorum. Kendi düşüncelerimle Cameron:
   Adım Cameron Wolfe.       ---->   Adı Cam.(Kısaca)
   Şehirde yaşıyorum.             ---->  Şehirde yaşıyor.
   Okula gidiyorum.               ---->  Okula gidiyor.
   Kızlarla aram hiç iyi değil.   ---->  Sadece kızlara karşı biraz tereddütlü.
   Biraz akıllıyım.                    ---->  Bence gayet zeki.
   Pek fazla sağ duyum yok.   ---->  Kendini fazla kötülemiş.

Kitabı okudukça sanki Cameron'un dünyasında siz yaşıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Bunun en önemli nedeni de rüyalarını anlatması. Bir rüya nasıl anlatır, (ki ben hiç rüya anlatmayı beceremem) tüm duygularıyla aktarmak nedir, Cameron bu işi biliyor. Yoksa Markus Zusak mı demeliyim :)

Hiç istemediği bir hayatı yaşamak zorunda olmak, sahip olduğu işi bile küçücük bir neden dolayı kaybetmek, Ruben gibi işi gücü sadece kendisiyle beraber başkalarını da kötü işlere bulaştırmak olan bir ağabeye sahip olmak kadar talihsiz Cameron. Yaşadıkları onu kendinden nefret ettirmeye yetiyor hatta artıyor da. İnsan kendine ''pislik, öküz ya da sefil'' demek kadar ne yaşamış olabilir ki? Cameron kendine ne kadar hakaret yağdırsa da, her şey ne kadar kötüyse gitse de başkaları için dua etmeyi hiç esirgemiyor. Kendisi için dua etmek varken o sadece başkalarını düşünmekle yetiniyor. Düşünceli bir mi,değil mi; bir de buradan bakın....

Bu kitabı okuduktan sonra kazandığım en iyi şeylerden biri; bazen ''kendimi sorgulamam'' gerektiği, bir diğeri de; başkalarının iyiliğini düşünüp onlar için ''dua etmem'' gerektiğini  hiç unutmamak oldu.
Daha önce bu kitap için yapılan yorumları okumuştum. Denilen şuydu:
 ''Zaman kaybı''
Bence her kitap okunmak için zamanı hak eder. Belki de zaman kaybı deyip, başkalarının en güzel zamanlarının kitap okumak yerine başka şeylerle kaybolup gitmesine neden oluyorsunuz. ''Sevmedim'' ya da ''Sevemedim'' demek yeterli oysa. Bırakın zaman kaybı olup olmadığına okuyan karar versin.

Eğer bir gencin düşüncelerine tanık olmak ve gençleri tanımak isterseniz bu kitabı alıp okuyabilirsiniz. Okumakla hiçbir şey kaybetmezsiniz.
Sevgiyle kalın... :)